โพลีเมอร์นำไฟฟ้าเป็นวัสดุโพลีเมอร์ประเภทหนึ่งที่มีโครงสร้างโพลีเมอร์พื้นฐานและสามารถนำไฟฟ้าได้ แตกต่างจากโพลีเมอร์ฉนวนแบบดั้งเดิม โพลีเมอร์นำไฟฟ้ามักจะมีพันธะคู่แบบคอนจูเกตในสายโซ่โมเลกุล ทำให้อิเล็กตรอน π เคลื่อนที่ไปตามสายโซ่และทำให้มีการนำไฟฟ้าได้ ผ่านการเติมสารเคมี ปฏิกิริยารีดอกซ์ หรือการปรับโครงสร้างโมเลกุล ค่าการนำไฟฟ้าของวัสดุเหล่านี้สามารถปรับได้ในช่วงกว้าง ตั้งแต่ระดับความเป็นฉนวนไปจนถึงระดับเซมิคอนดักเตอร์ และแม้กระทั่งระดับการนำไฟฟ้าของโลหะ โพลีเมอร์นำไฟฟ้าทั่วไป ได้แก่ โพลีอะนิลีน (PANI), โพลีไพโรล (PPy), โพลีไทโอฟีน และอนุพันธ์ของพวกมัน โดยผสมผสานความยืดหยุ่น ความสามารถในการแปรรูป และการนำไฟฟ้าของโพลีเมอร์แบบดั้งเดิม ทำให้นำไปใช้อย่างกว้างขวางในเซ็นเซอร์ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ยืดหยุ่น วัสดุป้องกันไฟฟ้าสถิต และอุปกรณ์กักเก็บพลังงาน
น้ำหนักเบาและยืดหยุ่น: สืบทอดคุณสมบัติน้ำหนักเบาและโค้งงอได้ของโพลีเมอร์แบบดั้งเดิม จึงเหมาะสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีความยืดหยุ่น
โซลูชัน-ที่ประมวลผลได้: โพลีเมอร์นำไฟฟ้าบางชนิดสามารถแปรรูปเป็นฟิล์มได้ผ่านการเคลือบแบบหมุน การเคลือบแบบจุ่ม การพิมพ์อิงค์เจ็ท ฯลฯ ซึ่งเข้ากันได้กับกระบวนการผลิตที่มีต้นทุนต่ำ-
ทนต่อการกัดกร่อนและมีความเสถียรทางเคมีสูง: เมื่อเปรียบเทียบกับโลหะแล้ว จะมีความเสถียรมากกว่าในสภาพแวดล้อมที่เป็นกรด ด่าง หรือชื้น
โครงสร้างที่ปรับได้: สามารถควบคุมการนำไฟฟ้า ความสามารถในการละลาย และคุณสมบัติทางแสงได้ผ่านการดัดแปลงทางเคมี โคพอลิเมอร์ไรเซชัน และการใช้โซ่ด้านข้าง
